Po ród, cz. 2

W całym porodzie najmocniej się bałam, że trafię na niemiłe baby, które będą mówiły mi, ale proszę pani, proszę nie dramatyzować, poród jest poród, ma boleć. Bałam się, że będę traktowana po polsku, instrumentalnie, że nikomu nie będzie się chciało ani opłacało, że baby między sobą będą opowiadały o sałatkach jarzynowych, marynacie do grillowania mięs czy innej babie, co – durna – ubrała się nie tak jak przystało. Tak się nie stało. Na porodówce wszyscy przywitali mnie miło i ciepło, ludzi tam było mnóstwo, trzy panie w trakcie porodu i ja, co idę na rzeź. Jakieś dziewczyny witały się z panią, która mnie na tą porodówkę prowadziła i mówiły jej, że dziś mają egzamin praktyczny, egzamin z przyjmowania porodu, te dziewczyny były serdeczne i dobre, w ogóle z góry wszystkim chciałam dziękować za serdeczność i dobro, bo bardzo potrzebowałam tych emocji od trzydziestu pięciu godzin. Tego, żeby mnie ktoś pogłaskał po plecach i powiedział, świetnie ci idzie, dasz radę. Potrzebowałam współczucia i braw. Otuchy i zagrzewania do walki. Żartów i uśmiechu. I przekrzywiania głowy na bok w geście zrozumienia i empatii. Łóżko porodowe było bardzo wygodne, ekipa bardzo miła, a ja ciągle jeszcze liczyłam, że kwadrans, góra dwa i dzidzię mam, i idę spać. Tomek przyszedł, podekscytowany jak nie wiem, za rękę mnie już trzymał, już z każdym gadał, co i jak, ja się z miejsca spytałam o jakiś rozweselający gaz, jakieś narkotyki eleganckie, żebym sobie trochę chociaż. Dostałam ten gaz, ale nie wiem, czy był efekt, bo rozweseliło mnie najmocniej to, że jestem już na tym etapie porodu, że jeden kwadrans, może dwa. Mhm. Po trzech godzinach darcia się z bólu, ściskania tomkowej ręki i błagania o koniec tego koszmaru dowiedziałam się, że rozwarcie jest wciąż na etapie 5 centymetrów, czyli że od trzech godzin nie zmieniło się nic. Mogłam tylko płakać z bezsilności. Bo byłam bez sił już wtedy. A jeszcze cały maraton przede mną. Bo tak mi dziewczyny mówiły, że poród to jak przebiegnięcie maratonu ze złamaną nogą. Potworny, potworny wysiłek fizyczny. I one mówiły o tej drugiej fazie porodu, kiedy rozwarcie jest pełne i zaczyna się przeć. Ja po 38 godzinach byłam w połowie fazy pierwszej. I nie wiedziałam, co robić. Tomek zasugerował kolejny prysznic, i poszliśmy faktycznie, ja tam płakałam bardzo, bardzo i ledwo stałam już na nogach, i naprawdę denerwowałam się tym maratonem, co przede mną i czy ja dam radę, skoro nie spałam tyle godzin i skoro kolejne godziny przede mną. Bo już się przestałam łudzić, że to kwadrans. Że kwartał bardziej. A jak wróciłam do łóżka to mi zaproponowano jakieś coś na przyspieszenie tego wszystkiego, co się zgodziłam z miejsca, zwłaszcza, że miało mi to trochę też ulżyć w bólu. Tiofentanyl, o. Polecam jak mało co. Pozwoliło mi to przespać się między skurczami, a mówiąc przespać mam na myśli stracić przytomność niemal. Odzyskiwałam ją na czas skurczu, bo bolał tak, że łapałam Tomka za rękę i płacząc, mówiłam mu, że nie dam rady już, nie dam. A później z największą powagą i najgłębszym przerażeniem wykrzykiwałam, że za chwilę rozerwie mnie z bólu. I nie przesadzam nic, byłam pewna, że rozerwie mnie z bólu. Na pół. I Tomek mi mówił, że tak się nie stanie, i wszyscy inni mówili mi, że tak się nie stanie, takie mogę mieć tylko odczucie, ale nie ma siły, żeby mnie faktycznie rozerwało. To tylko takie uczucie. Tylko. Boże. I że mam oddychać, to mi pomoże. Na ścianie był taki plakat dziecka, co leżało na jakiejś puchatej podusi i miało jakiś na czole kwiat, ja się patrzyłam w ten plakat, w to dziecko, bo zawsze wszyscy mówią, znajdź sobie punkt, skoncentruj się na nim i walcz. Ja się koncentrowałam na tym, że na co tym dzieciom te kwiaty na pół czoła, i że pewnie mnie tak z bólu strasznie rwie, bo to jest kara za to, że tak drwię. Każdy kolejny skurcz był jeszcze większą męką niż skurcz poprzedni, między skurczami mdlałam i do końca nie wiem, co się działo i kiedy. Wiem, że podano mi kolejne leki, że godziłam się na wszystko już, choć nie jestem pewna, czy ktokolwiek pytał mnie o zdanie. Że w pewnym momencie było przy moim łóżku bardzo dużo ludzi i że ktoś powiedział, że zaraz zacznie mi mocniej bić serce i żebym się nie martwiła. I że muszą mi podać tlen, i że mam się nie martwić nic. Nie wiem, w którym momencie zaczął się faktyczny poród, ale wiem, że znowu miałam taki przebłysk nadziei, że to kwadrans, góra dwa, że to formalność już, że przecież nie może być tak, że tyle wycierpiałam, żeby zaraz cierpieć męki kulminacyjne. A jednak! Kazano mi się położyć na boku i na czas skurczu przyciągać jedną nogę do siebie. A później bardzo szybko oddychać, żeby na szczycie skurczu przeć ze wszystkich sił. Na samo wspomnienie tego piekła robi mi się niedobrze i odruchowo sama siebie obejmuję w pasie. Nie wiem, ile było tych skurczów, bo w międzyczasie mdlałam chyba, to najboleśniejsza i najbardziej dla mnie zamglona część całego porodu. Pamiętam tylko sytuację, w której zapadła cisza. Taka na dwie-trzy sekundy. I że ci ludzie wszyscy, na których patrzyłam z dołu wymienili się spojrzeniami z doktorem głównym, a ten po chwili oznajmił, nieznoszącym sprzeciwu: skończymy to cięciem. I tylko Tomek zapytał jak to, przecież tyle godzin, ostatnia faza, trzy-cztery pchnięcia, kwadrans góra, na co doktor podniesionym głosem spytał go, czy chce mieć zdrowe dziecko? I wszystko potoczyło się w moment. Nagle ktoś przeniósł mnie na inne łóżko, a nad głową migały mi korytarzowe światła i zaraz kolejne łóżko, ktoś coś mi robił z ręką, ktoś inny jakąś maskę mi na buzię wsadzał, ktoś powiedział, musimy zdążyć przed skurczem, a ja myślałam tylko, co za niesamowita organizacja pracy, jak na kuchniach, w których tyle pracowałam, jak mróweczki w pocie czoła. Cicho i szybko. I każdy wiedział, co robić. Patrzyłam na nich z podziwem. I straszliwie się bałam o małego. Skoro to cięcie. Ten wcześniej tlen, szybsze bicie serca. I nic kompletnie nie wiedziałam, co się dzieje, a ta maska na buzi powodowała narastający syndrom klaustrofobiczny. I pamiętam, że powiedziałam, że mam skurcz następny i że chciało mi się płakać, że nie ma Tomka, ale byłam zbyt zmęczona, żeby płakać. To była moja ostatnia myśl. A później otworzyłam oczy i myślałam, że ten napad był w hiszpańskiej mennicy, co ją obrabiałam z kupy pieniędzy i miałam to nieszczęście, że trafiła mnie w brzuch kula stróżów prawa i że właśnie kończy się dla mnie zabawa. Dopiero jak mi Władka dali na pierś ja się popłakałam szalenie. A później zadzwoniłam do mamy, choć niewiele pamiętam z tej rozmowy. W ogóle niewiele pamiętam z tej nocy, poza tym, że było mi bardzo gorąco, bardzo bolało mnie gardło, byłam głodna i spragniona, że miałam nie podnosić głowy i że za parawanem słyszałam płacz jakiejś dziewczyny. To był oddział pooperacyjny, za oknem była wielgachna burza, moja dzidzia spała u pielęgniarek, a ja tęskniłam do niej i myślałam, że mają rację te dziewczyny, co mówiły, że to jest tęsknota potworna jak ci z brzucha wyciągną malucha. Malucha, który ciężko – jak ja – zniósł przychodzenie na świat, cały się owinął pępowiną i tętno mu leciało na łeb, na szyję, i stąd to cięcie. 43 godziny czekania na cud. Czy to nie przegięcie?

IMG_20180803_080310829

Po ród, cz. 1

Jak otworzyłam oczy to w pierwszej chwili nie wiedziałam gdzie jestem, ale powoli, powoli doszło do mnie, że brałam udział w napadzie na mennicę hiszpańską i – widać – zostałam postrzelona w brzuch, a ludzie, co się nade mną pochylają najpewniej byli moimi kompanami w rabunku, a teraz żegnają mnie czule, gdyż nie ma szans, że przeżyję ten brzuch. A za chwilę jadę gdzieś, widzę lampy nad głową, a zaraz się zatrzymuję i jakiś chłopak po mojej prawej siedzi na pomarańczowym fotelo-worku i trzyma zawiniątko, i mówi mi, mamy syna, Gośka. A ja myślę sobie, kim jest ten chłopak i jak to się stało, że mam syna i ranę w brzuchu. A za chwilę kładzie mi ktoś tego syna na piersi, syn się na mnie patrzy, do mnie w końcu dociera, że to nie napad był, co w nim brałam udział, a poród. Napad jest pewnie dużo łatwiejszy.

Zaczęło się niewinnie przy niedzieli, zaczęło się nocą, nie panikowałam nic, poszłam spać, wszystkie dziewczyny, co mi opowiadały o porodzie szły spać jak się okazywało, że się ten poród zaczyna. To ja też. Rano mówię Tomkowi, chyba się poród mój zaczął, on zostaje w domu, siedzimy na piłce, oglądamy różne teledyski w telewizji, ja trochę śpię, trochę mnie pobolewa, ale wszystko jest znośne, jestem bohaterką, pyknę ten poród rachu ciachu, te dziewczyny kłamią, że boli, przesadzają. Po kilku godzinach jedziemy do szpitala, bo się powoli robi coraz mocniej i mniej fajnie, żegnam się z psem, nagrywam w aucie filmik pełen śmichów chichów, mam świetny humor, chwila moment poznam Właduszka kwiatuszka z własnego brzuszka. Ale się śmiesznie okazuje w szpitalu, że to porodu preludium jest, nieśmiały wstęp dopiero, że przede mną godziny całe. Proszę pani, weźmiemy na oddział, ale pani urodzi najwcześniej dziś w nocy. Było poniedziałkowe popołudnie. Urodziłam we wtorkowy wieczór. Najsmutniejsze, że Tomek nie mógł zostać ze mną, że musiałam sama, a zaczynało się już fest fest dziać i fest fest boleć. On pojechał, ja zostałam i leżałam z buzią w telewizorze. Koleżanki z pokoju oglądały program o jakichś dziewczynach, które nie są damami, bo przeklinają i nie mają w sobie ogłady, a chcą być damami i ładnie chcą trzymać w dłoni widelec czy kieliszek. Koleżanki były bardzo spokojne, spokojnie sobie czekały na rozwiązania, miały już po kilka centymetrów rozwarcia i tak sobie patrzyły w ten telewizor. W nocy zaczęło mnie boleć już tak, że wyłam. Najpierw mi było trochę głupio, że budzę te dwie, co śpią, później było mi głupio, że budzę wszystkie baby z pokojów sąsiednich, później przestało mi być głupio, choć najpewniej obudziłam pół szpitala. Pielęgniarka na dyżurze nie była dla mnie miła, zwłaszcza, że od 12 godzin nic się w moim wypadku nie zmieniło i ciągle miałam na liczniku tylko 1 centymetr. Pani pielęgniarka sugerowała, żebym przestała histeryzować i może dla odmiany wzięła się w garść. W nocy przyjechał Tomek. Choć nie powinien. Przyjechał i przywiózł mi herbatę w termosie i dotarło do mnie jak nigdy przedtem, że go kocham nad życie. Pielęgniarka kazała mu wyjść i wrócić rano, to wbrew procedurom, a Tomek powiedział, że nie umiem być w domu jak moja żona rodzi i mi już w ogóle serce miękło i kolana. Babie nie zmiękło nic, procedura jest procedura, do widzenia, do jutra. Nie spałam całą noc. Całą noc się darłam, całą noc płakałam, wkładałam sobie do ust kołdrę, sama siebie trzymałam za rękę, snułam się po brzoskwiniowych korytarzach szpitala, ja jedna tylko, słuchając pochrapywań i deszczu. Nigdy wcześniej nie czułam się tak samotna jak tej nocy w szpitalu, kiedy z bólu ściskałam przyścienne barierki i kiedy cała drżałam z niemocy. Bo to jest potworna niemoc, bo nie możesz zrobić nic jak tylko oddychać i czekać, tego się nie zatrzyma, mimo że masz wrażenie, że niewiele cię dzieli od zwariowania i bardzo niewiele od śmierci. Nie wiem jak wytrzymałam do rana, ale nie przespałam minuty, bo w porodzie krzyżowym nie da się ani siedzieć, ani leżeć. Poród krzyżowy to taki, w którym dziecko naciska na nerwy przechodzące przez kanał kręgowy. Przynajmniej taka jest teoria. I taki był mój przypadek. Poród krzyżowy to taki, w którym jesteś pewna, że ból rozerwie cię na pół. I nieważne jak bardzo irracjonalnie to brzmi. To jest ból nieukojony, co go nie rozmasujesz czułą dłonią, nie ukołyszesz.  W porodzie pomaga prysznic i to jest fakt. Spędziłam pod tym prysznicem godziny, rycząc niemo jak maleńki bóbr. Wchodziłam pod prysznic, a stamtąd na fotel ginekologiczny, żeby się dowiedzieć o braku postępu, później znowu pod prysznic, tak mijały godziny, a ja się czułam jak w więzieniu. W więzieniu własnego ciała, które nie daje się kontrolować, nie daje uspokoić, a z każdą kolejną godziną zwiększa dawkę bólu, choć mi się wydaje, że jestem na skraju wytrzymania. Nad ranem przyszedł Tomek i przyniósł mi kawę, a ja mu się rozryczałam w ramionach. Rozryczałam się w telefon mamie, a mama mi. Płacz nic nie daje, ale płaczu z bólu nie da się powstrzymać, jak się nie da powstrzymać bólu. Gdyby był jakiś wyłącznik, jakaś krótka przerwa, żeby móc myśli zebrać, żeby móc uświadomić sobie na trzeźwo, ok, to tak boli i tak będzie bolało, a może być, że będzie bolało bardziej, Gośka, jesteś super dziewczyną, dasz sobie radę, ile dziewczyn przed tobą dało radę, cyk pyk, kilka godzin i jest cud narodzin. A później poszłam na fotel i okazało się, że jest postęp, że się dzieje i to był cud pierwszy. Ale i cud dawkowany, bo postęp na kolejne godziny znowu się zatrzymał, nie zatrzymał się jednak rozpędzony ból, który wędrował po całym moim ciele, robiąc sobie króciutkie przystanki tu i ówdzie, i regularnie wracając na pętlę kości krzyżowej. Aż spotkałam panią doktor, która obiecała mi, że to chwila moment, zasugerowała, żebym na kolejną godzinę poszła pod prysznic, a później wróciła na fotel i wtedy już na pewno, na pewno. Więc poszłam pod prysznic, trzęsąc się jak osika z bólu i niemocy, z tego, że tak strasznie chcę mieć to już za sobą i z tego, że najgorsze przede mną. Wszystkie koleżanki mi powiedziały, jak się będziesz bała, będzie bardziej bolało. Ja się bałam, że większego bólu nie zniosę, bo ten co mi od trzydziestu godzin towarzyszył sprawiał, że wariowałam. Dosłownie. Byłam przekonana, że postradam zmysły i nigdy już nie będę kim jestem. Wyszłam spod prysznica i na tym fotelu pani powiedziała mi, jedziemy na porodówkę, proszę wziąć swoje rzeczy, proszę zadzwonić po męża, za chwilę będzie pani miała dziecko. I ja myślałam, kwadrans, góra dwa, formalność już taka, myślałam, że kurde, czy mi Tomek zdąży, może ja to jakoś przeciągnę na te minuty ostatnie, żeby on z pracy mógł, żeby ten cud. Dzwonię, mówię, Tomek, pędem, to już! Nie wiedziałam wtedy, że potrwa to jeszcze osiem godzin i że wielokrotnie w trakcie tych ośmiu godzin będę chciała, żeby ktoś strzelił mi w łeb. Serio. I że będę miała chwile takiego zwątpienia, że bez wahania mogłabym się poddać, gdyby poddanie wchodziło w grę. Ale nie. W grę wchodziło omdlenie, majaczenie, ryczenie, mnóstwo narkotyków i pocenie się, pocenie. Bo takie jest to całe rodzenie.

IMG_20180715_083515255_HDR